Zelfbeschikking of staatseigendom

Van wie is mijn lichaam?

Deze week is door de 2e kamer een wetsvoorstel aangenomen omtrent het donorschap, het donorcodicil. De wet beoogt een “Ja, tenzij” te zijn waarbij dus iedereen in principe donor is geworden tenzij je expliciet aangeeft dit niet te willen.

Deze wetgeving kent een aantal haken en ogen. Een aantal bezwaren tegen deze wetgeving.

Als eerste kun je vaststellen dat veel mensen in ons land niet over voldoende geestelijke vermogens beschikken om überhaupt zelfstandig te beslissen hierover. Zij werden door de “Nee, tenzij” in bescherming genomen. Hun organen konden niet zomaar worden weggenomen. Nu is dat niet meer zo. Elke burger is in principe donor. Ik heb het niet alleen over geestelijk gehandicapten. Er zijn grote groepen mensen in deze maatschappij die nauwelijks in staat zijn voor zichzelf te zorgen. Zij hebben een geestelijke toestand (overspannen, geestesziek, geestelijk onvolwaardig) die er toe leidt dat ze niet kunnen beslissen over de meest eenvoudige zaken. Deze mensen moet je beschermen.

Een tweede belangrijk punt is een principieel vraagstuk. Van wie is mijn lichaam? Op de site petities.nl is een petitie gestart tegen deze wet en daar lezen we dat: “het nieuwe besluit omtrent het donorschap ingaat tegen de integriteit van het lichaam, doordat het lichaam nu primair van de staat is en pas secundair van de burger zelf. Dit gaat in tegen één der fundamenten van de democratische rechtsstaat”.

We begrijpen dat er een probleem is op het gebied van donoren. Er zijn simpelweg te weinig donoren. Anderzijds betekent dit niet dat, zoals de petitionaris terecht opmerkt, het lichaam nu ter beschikking staat van de staat. De lichamen van álle inwoners van dit land zijn — wanneer de 1e kamer instemt — in principe staatseigendom ténzij u besluit géén donor te willen worden.

Een zaak om over na te denken!

Petitie “Donor Nee, tenzij”